خانه شفا

اين معبد ملائكه يا عرش كبرياست
يا بقعه منوّر سلطان دين رضاست
ارواح انبيا همه طائف1 در اين حريم
گويا خجسته كعبه ارواح انبياست
از صوفيان صافي تا آدم صفي
صف در صف ايستاده درين صفّه صفاست
شاها گه نماز به درگاه بي نياز
جبريل را به شخص شريف تو اقتداست
طوبي2 زدوحه كرمت شاخه اي بود
طوبي لِمَن يَزُورك3 كاو راچه عيشهاست
تاوان يك زيارت تو صد هزار حج
چونان كه يك اشارت تو خلد را بهاست
خاكي كه زاير تو گذارد قدم به آن
فرخنده تربتي است كه بهتر زكيمياست
گردي كه سم مركب زاير كند بلند
در پيش چشم اهل نظر به زتوتياست
با سطوت4 تو قهر خدا برترين عذاب
با همّت تو ملك جهان كمترين عطاست
در پاية جلال تو گردون چون گردكان
در ساية جمال تو خورشيد چون سهاست
مقصود از آفرينش كون و مكان تويي
اينك حديث بضعهُ مني برين گواست
سنگ رواق مرقد تو قبله حجر5
خاك مُطاف بقعه تو كعبه مناست
هر يك زسنگ مشهد و قنديل مسجدت
آيينه سكندر و جام جهان نماست
برتافتن زرأي تو رخ عين انحراف
در باختن به پاي تو سر خطّ استواست6
هفت آسمان اگر به مثل پيش پا بود
واپس نماند آن كه وراچون تو پيشواست
اين دردهاي ظاهر و باطن كجا بريم
با آن كه آستانه تو خانه شفاست
دلهاي دوستان به تولاي7 حضرتت
همچون كبوتران معلّق در اين هواست
از كيمياي جود وجودت نمومه ايست
ايوان و گنبد تو كه اندوده طلاست
عكس زجاج و شمع فتد چون در آينه
مصداق نور مظهر يَهدِي لِمَن يَشا8است
اين دو مناره هر يك نخليست از بهشت
كِش طَلع9 عكس طلعت مهر و مه سماست
سنگاب خانه تو زكوثر دهد نشان
وين نهر سلسبيل بود كاندران سراست
نبود سخن زصافي تسنيم و سلسبيل
بحثي اگر رود زكدورات هم زماست
كوس در سراي جلالت به صبح و شام
تنبيه گوش مؤمن و تهديد اشقياست
رضوان10غلام هر كه در اين روضه خادم است
جنّت مقام هر چه در اين بقعه محتواست
يارب روان پاك گهرشاد11 شاد باد
كزوي به پيشگاه امام اين بنابپاست
شه حلقه غلاميت ارزد شگفت نيست
جبريل نيز حلقه به گوش در شماست
هرك از درت بناز بتابد رخ نياز
خاقان و قيصر ار بود اندر مثل گداست
ور خود گدا به معرفت آيد به كوي تو
هرگز منش گداي نخوانم كه پادشاست
زاباي سبعه12 تو و ابناي اربعه13
هر يك امام و شافع دين رافع جزاست
جدّ تو مرتضي علي آن والي الولي
حقا كه عين حق بود و نفس مصطفي است
اين بنده كيست خود كه زمدح تودم زند
مداّح ذات پاك تو خلاق كبرياست
اليوم قد اتيتك ارجوك شافعاً14
اي كايت جلال تو تشريف هل اتي15است
خواهيم نعمت ازكه و حاجت كجا بريم
زين دركه مصدر نعم و منبع عطاست
موسي الكليم شيعه موسي الحليم بود
كش در نُبي16 اساس يد و معجز عصاست17
موسي الحليم باب تو باب الحوائج است
آري امام هفتم و سرخيل اتقياست
اين ذرّه را به سايه رحمت پناه ده
اي آن كه مهر را به جناب تو التجاست18
"مشتاقي" از كجا و غلامي حضرتت
گر باشد او غلام غلام رضا، رضاست
دستت نمي رسد كه بگويي ثناي شاه
باري دعاي گو كه دعاعين مدّعاست
آقا ميرزا علي خان صفاء السلطنه «مشتاقي»

پاورقي

1 - طائف: طواف كننده، شبگرد.
2 - طوبي: نام درختي در بهشت كه اصل آن در سراي حضرت علي (ع) است و در خانة هر مؤمني شاخي از آن باشد. اصل كلمه به اعتقاد مفسران حبشي و يا هندي است. (تفسير ابوالفتوح، چاپ تهران، ج 2 ص 193 - 192. تفسير طبري، طبع مصر ج 13 ص 88 - 87).
3 - ط.بي لمن.... : خوشا بر احوال آن كسي كه تو را زيارت كند.
4 - سطوت: قهر و غلبه، ابهن و وقار.
5 - مقصود حجرالاسود است كه بر ديوار ركن كعبه نصب است.
6 - استوار: راست شدن، اعتدال.
7 - تولا: آرزو، دوستي.
8 - بهدي لمن يشاء: مقتبس است از «والله يهدي من يشاء الي صراط مستقيم» (خداوند هر كس را كه بخواهد به راه راست هدايت مي‌كند). (سورة بقره، آية 213).
9 - طلع: شكوفة گلهاي تر و ماده، خرماي نوباوه و نورس.
10 - رضوان: بهشت، خشنودي، خادم و باغبان بهشت (در بيت معني اخير مورد نظر است).
رضوانم اگر جانب فردوس بخوانند حاشا كه روم تا به سر كوي توجاهست
(وصال شيرازي)
11 - گهر شاد: گوهرشاد همسر شاهرخ ميرزا تيموري و از زنان نيكوكار تاريخ اسلامي كه مسجد گوهرشاد در مشهد و مدرسه و خانقاه و مسجد گوهرشاد هرات از ابنيّة خيريّه اوست (مقتول در 861 هجري قمري و به دستور ابوسعيد و مدفون در مسجد گوهرشاد هرات).
12 - آباء سبعه: مقصود پدران امام رضا (ع) است. از حضرت علي تا حضرت موسي بن جعفر عليهم السلام مي‌باشند.
13 - ابناي اربعه: مراد حضرت امام محمد تقي تا حضرت مهدي موعود هستند كه از فرزندان حضرت رضا مي‌باشند. سلام الله عليهم.
14 - اليوم... : امروز به سوي تو آمدم در حالي كه به شفاعتت اميدوارم.
15 - هل اتي: مراد سورة «دهر» است كه مفسران خاص و عام از جمله زمخشري در كشّاف شأن نزول آن را در حق اهل بيت (ع) ذكر كرده‌اند. سعدي در منقبت امام علي (ع) گويد:
كس را چه زور و زهره كه مدح علي كند جبّار در مناقب او گفت هل اتي
16 - نبي: قران مجيد: «و ليكن به نبي اندر است كه همه خلق هلاك شدند جز نوح». (تاريخ بلعمي، چاپ فرهنگ ج 1 ص 142).
17 - اشاره به معجزات حضرت موسي عليه السلام است. (رجوع كنيد به قرآن كريم، سوره طه، آيات 11 الي 24).
18 - التجا: پناه بردن، استمداد.

 

 Copyright © 2004 "Shamstoos.ir"
دبيرخانه دائمي جشنواره فرهنگي هنري امام رضا (ع) - مشهد
info@shamstoos.ir