| تـو يـادگـار هـفتمين سپيده اى |
|
شـكـوه مـاندنى ترين قصيده اى |
| اشـارتـى ز بـيـكران روشنى |
|
كـه از ديـار بى نشان رسيده اى |
| سـتـاره حـريـم سـبز فاطمه |
|
ز بـى نـهـايـت خدا دميده اى |
| بـهـار سـبـز بـاغهاى آرزو |
|
امـام قـصـه هـاى ناشنيده اى |
| گـل نـجـيـب بـاغ آفـرينشى |
|
كـه در دلـم بـهـار آفريده اى |
| تـو قـلب عاشقان هر زمانه را |
|
بـه لـطف و بخششت خريده اى |
| تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا |
|
ز هرچه غير اوست دل بريده اى |
| زمـهربانى ات، ز دل ستانى ات |
|
چـه نقش ها به لوح دل كشيده اى |
| مـيـان لالـه هـاى سـرخ آشنا |
|
غريـب آشـنـا! تو برگزيـده اى |
| ز سـاغـر كرامـت مـحمـدى |
|
زلال نـور مـعـرفت چشيده اى |
| ز بـاغهـاى بـى زوال سرمدى |
|
سـبدسـبد گـل حضور چيده اى |
| دلا! ز شـوق لـحـظـه زيارتى |
|
چـه عـاشقانه از قفس پريده اى! |
| بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم |
|
ز عـشق تو كه روشناى ديده اى |
| بـه شـام غـربـت سياه عالمى |
|
طـلـوع فجر هشتمين سپيده اى |