زآستان رضا سرخط امان دارم

رخ نياز بر اين پاک آستان دارم

اگر چه کم زغبارم، به شوق نکهت گل

هميشه جاي، در اين طرفه بوستان دارم

ز تير حادثه مرغي شکسته بال و پرم

درين چمن به صد اميد آشيان دارم

چو ذرهّ ام ولي از جبهه سائي حرمش

دلي چو مهر فروزان آسمان دارم

اگر ز قافله عاشقان او دورم

چو گرد، چشم به دنبال کاروان دارم

چوکوه، پاي، به دامن کشيده ام در طوس

زهم جواري او فخر، جاودان دارم

اگر گياهم، اگر خار، از عنايت حق

هماره نکهت اين نغز گلستان دارم

رضا هزار و يک آمد چو اسم حق به عدد

که اين لطيفه من از طبع نکته دان دارم

بود چو مظهر اسماء کبريا نامت

هميشه نام بلند تو بر زبان دارم

کجا هواي جِنان راه دل تواند زد

که پرتوي ز ولاي تو در جَنان دارم

بهار عمر چو طي شد به بوي تو اي گل

کنون به لطف تو اميد در خزان دارم

زگلشن حرمت کي روم که لاله صفت

ز داغ عشق تو عمري به دل نشان دارم

ز درگه تو به جائي نمي روم هرگز

که چون تو رهبر والا و مهربان دارم

پي نثار، اگر گنج شايگانم نيست

به خاک درگه تو اشک رايگان دارم

ز آفتاب قيامت مرا چه غم که مدام

به سر ز سايه ي لطف تو سايبان دارم

به چشم خاک درت تا که توتيا سازم

ز اشک شوق بسا ديده ابرسان دارم

به دامن کرم عالمي نياويزم

به دامن تو زنم دست، تا که جان دارم

سيه چو خامه اگر شد دل شکسته ي من

اميد از کف تو سرخط امان دارم

تو را که لطف چو بحري است بيکران، رحمي

که من گناه، چو درياي بيکران دارم

نيَم چو دعبل اما فزون تر از دعبل

چکامه ها به مديح تو ارمغان دارم

بود ز وصف تو عاجز اگر چه طبعم، باز

کنم ثناي تو تا خامه در بنان دارم

مرا که نيست معاني بلند و واژه بديع

کجا سزاست که اوصاف و بيان دارم

مرا که نام، غلام رضا بود ( قدسي)

بس افتخار از اين نام، در جهان دارم